Home

Stichting Keije

Help Keije zemmen met dolfijnen

Over de stichting

Stichting Keije is opgericht op 17 februari 2011 en is vernoemd naar Keije Morsink geboren op 19 maart 2010. Keije is meervoudig complex gehandicapt mede als gevolg van een waterhoofd (hydrocefalus).
Om Keije (en zijn ouders) te ondersteunen hebben de familie en vrienden Stichting Keije opgericht. De stichting wil door het inzamelen van geld Keije en zijn ouders ondersteunen. Met name kan worden gedacht aan het (mede) financieel mogelijk maken van speciale voorzieningen en investeringen die niet door de gemeente, AWBZ of andere instanties worden vergoed. Allereerst richt de stichting zich op de wens van de ouders om Keije tijdens zijn jeugd maximaal te ondersteunen in zijn ontwikkelingen. Door acties, vrijwillige bijdragen en donaties willen we de benodigde steun mogelijk maken.

Doel van stichting Keije

In de statuten is het doel van de Stichting als volgt omschreven:

Doel van de stichting:
Ondersteuning van Keije Morsink in zijn ontwikkeling in sociaal, fysiek, emotioneel en verstandelijk opzicht, door het beschikbaar stellen van instrumenten, attributen, medische hulpmiddelen, therapieën of anderszins gericht op deze ontwikkeling als ondersteuning van de ouders van Keije Morsink bij het delen van ervaringen en informatie omtrent Keije.

De Stichting tracht dit doel te bereiken door onder andere:

  • Acties, vrijwillige bijdragen en donaties

  • Opzetten en onderhouden van een website

  • En andere wettelijke middelen

Het belangrijkste doel dat de stichting voor ogen heeft is Keije en zijn ouders in zijn jeugd waar nodig financieel te ondersteunen in zijn ontwikkelingen.

Steun ons

logo-stichting-keije (1)-1

Wilt u de stichting steunen? Dat kan op verschillende manieren.

U kunt natuurlijk ons ondersteunen (en daarmee Keije) door geld over te maken op de rekening van de stichting. Onze rekeningnummer is: NL83 RABO 0106 4866 16 t.n.v. Stichting Keije te Vriezenveen.

We zoeken ook naar fondsen die ons kunnen ondersteunen. Kent u deze fondsen, dan komen wij graag hiermee in contact. Laat het ons weten.

Wie is Keije?

Wie?

Keije Morsink is op 19 maart 2010 geboren en de zoon van Pieter en Abbey Morsink.

Handicap

Keije is meervoudig complex gehandicapt, mede als gevolg van een waterhoofd (hydrocephalus).

Blijdschap

Het toverwoord hierbij is Chabelita. Een dikke lach en een stoere blik; voor ‘zijn’ dolfijn doet hij alles.

De bevalling ging erg moeizaam en na 19 uur werd Keije uiteindelijk via een keizersnede geboren met een grote zwelling op z’n hoofd. De artsen dachten dat dit een gevolg was van de moeizame bevalling. Hij had immers lang met z’n hoofd in het geboortekanaal vastgezeten. Keije moest een aantal dagen ter observatie in het ziekenhuis blijven. Na 3 dagen kwam het goede nieuws. “We zijn dik tevreden, Keije mag naar huis.” De ouders apetrots op het lieve ventje en blij weer thuis te zijn. De eerste weken gingen zoals ze gaan. Korte nachten weinig slaap, veel bezoek. Keije huilde nooit, maar begon wel steeds moeizamer te drinken.

Na 4 weken viel het de ouders op, dat het hoofd van Keije weer groter begon te worden, terwijl de zwelling op z’n hoofd eigenlijk kleiner hoorde te worden. Bij de consultatie-arts gingen geen alarmbellen rinkelen, maar verwees wel naar de huisarts. Ook de huisarts zag geen acuut probleem, maar verwees wel door naar het ziekenhuis. Telefonisch een afspraak gemaakt in het ziekenhuis. We konden over 5 weken terecht. Gelukkig had Abbey die week zelf een afspraak in het ziekenhuis voor controle en dus trok ze de stoute schoenen aan en nam Keije mee. Na lang aandringen was er uiteindelijk een kinderarts die naar Keije wilde kijken. Deze arts vertrouwde het niet en liet meteen een echo maken.

De diagnose: Keije heeft een heel ernstige hydrocephalus, een waterhoofd. Door de hoge druk die waarschijnlijk al weken op z’n hersenen stond was er ernstig hersenletsel opgetreden. Wat de gevolgen hiervan zouden zijn, dat wordt pas gedurende de komende jaren duidelijk. Als gevolg van een bloeding tijdens de bevalling is de afvoer van Keije’s hersenvocht geblokkeerd. Hierdoor wordt het aangemaakte hersenvocht niet voldoende afgevoerd en neemt de druk in z’n koppie toe.

Twee dagen na de echo heeft Keije z’n eerste drain gekregen. Deze drain moet het aangemaakte hersenvocht afvoeren naar z’n buikholte. En daarmee is dan in principe goed te leven. De operatie ging goed en na 4 dagen mocht Keije al naar huis. Een paar dagen daarna ging het goed mis. De drain was blijkbaar verstopt geraakt en het hersenvocht had z’n weg naar buiten gevonden door de wond van de operatie. Het hersenvocht liep over z’n gezicht. Als gevolg hiervan liep Keije een ernstige hersenvliesontsteking op.

Inmiddels is Keije 23 keer geopereerd en is duidelijk dat hij meervoudig complex gehandicapt door het leven zal gaan. De ouders zullen alles doen om er voor te zorgen, dat Keije blij, tevreden en gelukkig blijft. Blij, tevreden en gelukkig, want daar gaat het om.

Een terugblik door Abbey Morsink na de 6e verjaardag van Keije

Op 19 maart 2011, de dag dat Keije 1 jaar werd, kregen we 1 van de mooiste cadeaus die je maar kunt bedenken. Familie en vrienden hebben Stichting Keije opgericht omdat ze zo graag iets voor Keije en ons willen betekenen, maar niet goed weten hoe ze hier het best invulling aan kunnen geven. Vooral ook, omdat we dat vaak zelf ook niet wisten en soms nog steeds niet weten. Het is nog steeds learning bij doing in de meest fundamentele vorm die je je kunt voorstellen. Keije is bijzonder. Hij is een vrolijke, lieve, sociale, stoere boef, met een extreem opgeruimd en positief karakter. Dat is waarschijnlijk ons grootste geluk: zonder deze karaktereigenschappen hadden we het eerste jaar van zijn leven waarschijnlijk niet het hoofd kunnen bieden zoals we dat nu hebben gedaan.

Het eerste jaar was (voor Keije letterlijk) een kwestie van overleven. We hebben dit gered door elkaars krachten maximaal te gebruiken, elkaars zwakheden te respecteren, een meer dan geweldige achterban die alle ballen in de lucht hield die wij even niet konden handelen (denk aan de was doen, heerlijke maaltijden voor ons koken, midden in de nacht vanuit Vriezenveen naar Amsterdam rijden omdat Keije onverwacht weer voor een superzware ok moet, gewoon elke keer weer langskomen om een bakkie te doen, knuffels en ballonnen te brengen enz.) en last but not least een enorme berg doorzettingsvermogen van ons en onze achterban, maar vooral van Keije.

De bal kwam aan het rollen toen Keije 6 weken oud was. Ik moest zelf voor controle naar het ziekenhuis en had het gevoel dat het met Keije echt niet ok was. Na mijn afspraak ben ik naar de kinderpoli gelopen met de vraag of er een arts was die naar mijn kind wilde kijken. De verpleegkundige achter de balie vroeg of ik een afspraak had. “Ja”, zei ik, “over 7 weken”. “Komt u dan maar terug”, was het antwoord. Ik heb me omgedraaid naar de verpleegkundige naast haar met de vraag of zíj me dan wilde helpen. Deze door de wol geverfde verpleegkundige is bij een arts naar binnen gelopen die spreekuur had. Na afloop van zijn spreekuur heeft naar me geluisterd, een echo van het hoofd van Keije laten maken (1 groot zwart gat, al het hersenweefsel was tegen de schedel aangedrukt) en ons direct op laten nemen in het ziekenhuis. Ik ben nog wel even teruggelopen naar de verpleegkundigen op de poli. De behulpzame heb ik bedankt met het verhaal erbij dat zojuist was ontdekt dat Keije een enorm waterhoofd had en dat hij het eind van de week niet zou redden als nu niet met spoed zou worden ingegrepen. De andere verpleegkundige heb ik mijn allerbeste dodelijke blik gegeven (die weinig effectief blijkt te zijn; ze zit er nog steeds).

Wat we toen nog niet wisten, is dat we aan het begin stonden van het zwaarste jaar uit ons leven, waarin Keije in totaal 23x is geopereerd (drains erin, drains eruit, interne drains, externe drains, drains naar de buikholte, drains naar de longen, drains naar het hart, infusen, antibiotica direct in het hoofd gespoten enz.), 5x op het randje heeft gelegen en de artsen 2x een poging hebben gedaan om hem op te geven.

Zoals gezegd; Keije is een vrolijke, blije, lieve, tevreden en stoere jongen. Hij heeft een heel sociaal karakter, is gek op knuffelen en krijgt heel graag dikke kussen. Bovenal is Keije een enorme boef met veel gevoel voor humor. Hij moedigt andere kinderen graag aan kattenkwaad uit te halen en heeft daar de grootste lol om. Helaas is hij niet helemaal ongeschonden uit de strijd gekomen. Keije is fysiek behoorlijk gehandicapt. Hij heeft weinig hoofd- en rompbalans. Hij werkt heel hard om sterker te worden in zijn nek en rug, dit gaat steeds een beetje beter. Zijn ledematen kan hij niet aansturen zoals hij dat graag zou willen door een Cerebrale parese (de seintjes uit zijn hoofd komen niet of anders aan in zijn armen en benen) al heeft Keije zich hier ook al enorm in verbeterd. Keije kan daardoor ook niet lopen, zelf eten of drinken. Eigenlijk is hij voor alles volledig afhankelijk van zijn omgeving.

Verbaal beheerst Keije een aantal woorden. De meeste communicatie gaat door het maken van keuzes die wij hem bieden, zijn lichaamstaal, mimiek en super sprekende ogen. Mensen die Keije goed kennen kunnen hem goed ‘lezen’ zoals wij dat noemen. Keije reageert op het niveau waarop je hem benaderd. Hiermee bedoel ik, dat als je hem aanspreekt als een jongen van 5 jaar hij ook zo terug reageert. Benader je hem als een baby (wat vaak gebeurt door mensen die niet bekend met hem zijn), dan geeft hij beperkt reactie en valt op den duur in slaap (saaaaaaaaai…… zie je hem denken).

We zijn super blij met onze mannen en onze meid (Keije heeft een broertje en een zusje) en proberen met zo min mogelijk beperkingen te leven. Wintersport? Geen probleem alles in de bus en op roadtrip! En we regelen skietjes voor onder z’n buggy. Vliegen? Kunnen we ook. Gewoon in de stoel van zijn buggy in de stoel van het vliegtuig en onderstel in het ruim. hobbelen we zo door de steile straten van Mont Matre in Parijs (was direct een goede workout voor zijn vader).

Afgelopen jaar zijn we voor het eerst naar Curaçao geweest, zodat Keije dolfijntherapie kon volgen bij het CDTC. Weer een geweldige overwinning die we aan Keijes “lijstje-van-mooie-dingen-in-het-leven” hebben toegevoegd. Na de nodige voorbereiding stonden we met ons hele gevolg (ons gezin en de hulptroepen voor de heenreis en op Curaçao) en een enorme berg aan bagage op Schiphol.

23 November is Keije gestart met Dolfijntherapie bij het CDTC op Curaçao. Door de ervaringen van bekenden en alle mooie verhalen op internet, waren onze verwachtingen hoog gespannen: zou Keije ook zoveel baat hebben bij de therapie? Vlak voor het boarden zeggen we tegen elkaar (je wilt jezelf toch een beetje indekken tegen teleurstellingen): als Keije het maar geweldig naar zijn zin heeft en maximaal geniet. Dat is het belangrijkste.

Dat Keije het geweldig vindt, blijkt al vanaf de eerste minuut. De therapeut en assistent hebben zich goed ingelezen over Keije en hij heeft direct een klik met ze. Wat wil je: Keije ziet daar 2 mooie jonge vrolijke blonde dames staan met veel positieve energie, dan haal je natuurlijk alles uit de kast om indruk te maken. Wat wij heel bijzonder vinden om te zien, is dat Keije vanaf het eerste moment zelf duidelijk kan maken wat hij bedoelt aan de therapeuten (zonder ouders die als tolk-vertaler optreden), ook met Chabelita (‘zijn’ dolfijn), heeft hij direct een geweldige klik. Dat geeft hem zoveel lol en zelfvertrouwen, dat hij de eerste dagen nauwelijks kan slapen en heel stoer de grootste verhalen heeft.

In de loop van de eerste week zien we Keije steeds alerter worden. Communiceren gaat steeds sneller en ook de keuzes die hij maakt zijn steeds duidelijker voor buitenstaanders, dus weer een beetje minder afhankelijk van zijn ouders! Hij is daar zelf zo trots op (en wij nog meer, het is ontroerend om te zien).

De tweede week zien we zijn communicatie en alertheid verder verbeteren. Daarnaast oefent Keije heel hard met de therapeuten en Chabelita om zijn armen en benen goed te buigen en te strekken. Dat gaat steeds beter en we merken dat zijn ledematen soepeler worden. Hierdoor kan hij ze veel gerichter gebruiken (bijvoorbeeld om aan 1 van zijn vele muggenbulten te krabben of zelf in zijn ogen te wrijven, maar ook om communicatieknoppen te kunnen bedienen, Chabelita heel goed vast te houden en op de lange termijn vergroeiingen te voorkomen). Zijn hoofd houdt hij ook elke dag een beetje beter op. Op de donderdag van de 2de week roept de therapeut helemaal blij vanaf het dok: “zag je dat?! Ik hoefde zijn hoofd bijna niet te ondersteunen!!”

We zijn diep onder de indruk van en ontzettend blij met de ontwikkelingen die Keije heeft doorgemaakt afgelopen weken. Het belangrijkste is wel, dat dit nooit was gelukt als Keije niet zo ongelofelijk veel plezier zou hebben gehad. Dubbele winst!!

Samen met Keije werken we hard om alles wat hij heeft geleerd vast te houden en verder uit te breiden.

Laatste nieuws

Hieronder leest u het laatste nieuws

Meer nieuws in het Nieuws archief...
0
keer gezwommen met dolfijn
0
donateurs
0
operaties
0
% nodig om Keije weer te laten zwemmen met dolfijnen

Contact

Je naam (verplicht)

Je e-mail (verplicht)

Onderwerp

Je bericht


Het Bestuur en vrijwilligers

Het bestuur van de stichting bestaat uit drie personen. Daarnaast laat de stichting zich breed adviseren en inspireren door de familie en vrienden van Keije en zijn ouders.

Voorzitter

null

Vacant (ivm overlijden Sven Booij)

De functie voorzitter is door het overlijden van Sven Booij momenteel vacant.

Secretaris en penningmeester

null

Herman Gieske

Opa van Keije en woont in Velserbroek.

Algemeen bestuurslid

null

Ewout Kerssens

Een vriend van de ouders van Keije en woont in IJmuiden.

Website/Online advies

null

Michiel Sintenie

Een vriend van de ouders van Keije en woont in Santpoort.